Jak zasugerować odpowiednich preferowanych i niepreferowanych recenzentów naukowych

Jak proponować preferowanych i niepreferowanych recenzentów artykułów do czasopism

Wprowadzenie: propozycje recenzentów mogą pomóc lub zaszkodzić zgłoszeniu

Wiele czasopism naukowych prosi autorów o zaproponowanie potencjalnych recenzentów podczas składania manuskryptu. Niektóre pozwalają również autorom wskazać badaczy, którzy woleliby, aby nie recenzowali ich pracy. Opcje te mogą być cenne. Autorzy zazwyczaj bardzo dobrze znają swoje specjalistyczne środowiska badawcze i mogą być w stanie wskazać ekspertów, których wiedza ściśle odpowiada tematyce, metodologii lub ramom teoretycznym manuskryptu.

Sugestie dotyczące recenzentów należy jednak traktować ostrożnie. To, co autorzy uznają za pomocną listę ekspertów, z perspektywy redaktora może wyglądać zupełnie inaczej. Redaktorzy odpowiadają za ochronę niezależności, rzetelności i wiarygodności recenzji naukowej. Dlatego muszą brać pod uwagę nie tylko to, czy sugerowany recenzent ma odpowiednią wiedzę specjalistyczną, lecz także to, czy istnieją relacje zawodowe, instytucjonalne, finansowe lub osobiste, które mogłyby naruszyć — lub sprawiać wrażenie naruszenia — jego niezależności.

Problemy mogą pojawić się, gdy autorzy przekazują długie listy preferowanych recenzentów, obszerne listy recenzentów niepreferowanych lub nazwiska osób mających oczywiste powiązania z zespołem badawczym. Zamiast ułatwiać pracę redaktora, takie wybory mogą budzić obawy, że autorzy próbują wpłynąć na wynik recenzji naukowej.

Celem nigdy nie powinno być wskazanie recenzentów, którzy prawdopodobnie wydadzą przychylną opinię. Chodzi o to, aby pomóc redaktorowi znaleźć wykwalifikowanych, niezależnych ekspertów zdolnych do przeprowadzenia rygorystycznej i rzetelnej oceny.

1. Dlaczego czasopisma proszą autorów o sugerowanie recenzentów

Znalezienie odpowiednich recenzentów jest jednym z najbardziej wymagających zadań związanych z redagowaniem czasopisma. Redaktor musi wskazać badaczy, którzy mają niezbędną wiedzę specjalistyczną, nie są uwikłani w istotne konflikty interesów, są obecnie aktywni w danej dziedzinie, chcą podjąć się recenzji i mogą dostarczyć wartościową opinię w rozsądnym terminie.

Pozyskanie recenzentów może zająć dużo czasu. Zaproszenia mogą być odrzucane, ponieważ badacze są zbyt zajęci, uważają, że manuskrypt wykracza poza zakres ich ścisłej specjalizacji, przyjęli już zbyt wiele recenzji lub dostrzegają konflikt interesów. Zanim redaktor pozyska choć jednego recenzenta, może więc być konieczne wysłanie kilku zaproszeń.

Sugestie autorów mogą być pomocne, szczególnie gdy:

• manuskrypt dotyczy wysoce specjalistycznego zagadnienia;
• metodologia wymaga nietypowej wiedzy technicznej;
• badanie ma charakter interdyscyplinarny;
• odpowiednia społeczność badawcza jest niewielka;
• czasopismo obejmuje szeroką dziedzinę, a redaktor może nie znać każdego specjalisty;
• badania dotyczą nowego lub szybko rozwijającego się obszaru.

W takich okolicznościach krótka, starannie dobrana lista może stanowić przydatny punkt wyjścia. Najważniejsze jest to, aby sugestie rzeczywiście pomagały redaktorowi, a nie ograniczały jego swobody redakcyjnej.

2. Niezależność jest kluczowa dla wiarygodnej recenzji naukowej

Redaktorzy cenią niezależność recenzentów, ponieważ od rzetelnej oceny zależy reputacja zarówno czasopisma, jak i dorobku naukowego. Recenzent powinien móc oceniać manuskrypt na podstawie jego wartości naukowej, a nie lojalności, rywalizacji, relacji osobistych czy interesów finansowych.

Dlatego czasopisma często zabraniają autorom wskazywania osób, które są z nimi blisko powiązane. W zależności od polityki czasopisma problematyczne relacje mogą obejmować:

• bieżące lub niedawne współautorstwo;
• zatrudnienie w tej samej instytucji;
• relacje promotor–student;
• bieżąca współpraca badawcza;
• wspólne granty lub interesy handlowe;
• bliskie relacje osobiste;
• inne okoliczności, które mogłyby w uzasadniony sposób stwarzać wrażenie stronniczości.

Różne czasopisma różnie definiują konflikty interesów. W niektórych określa się, że wskazani recenzenci nie mogą być współautorami żadnego z autorów w ciągu poprzednich trzech lub pięciu lat. W innych pozostawia się tę kwestię ocenie redakcji.

Autorzy powinni zatem uważnie przeczytać wymagania czasopisma dotyczące wskazywania recenzentów, zanim wprowadzą nazwiska do systemu zgłoszeniowego.

3. Dlaczego jedna nieodpowiednia sugestia może wpłynąć na całą listę

Autor może uważać, że wcześniejsza relacja zawodowa była zbyt marginalna lub zbyt dawna, by miała znaczenie. Redaktor może się z tym nie zgodzić. Co ważniejsze, wykrycie jednej wątpliwej relacji może skłonić redaktora do dokładniejszego zbadania pozostałych wskazanych recenzentów.

Wyobraź sobie, że autor wskazuje pięciu preferowanych recenzentów. Redaktor przeszukuje historię ich publikacji i odkrywa, że jeden z nich opublikował kilka niedawnych artykułów z autorem zgłaszającym manuskrypt. Nawet jeśli pozostałych czterech kandydatów jest całkowicie niezależnych, redaktor może zasadnie zacząć się zastanawiać, czy również z nimi nie łączą autora mniej oczywiste relacje.

Problem nie ogranicza się więc do samego nieodpowiedniego nazwiska. Może on podważyć zaufanie do osądu, który stał za całą listą.

Redaktorzy mogą sprawdzać powiązania między recenzentami, korzystając z indeksów publikacji, profili ORCID, stron internetowych instytucji, wyszukiwarek i baz danych redakcji. Niektóre systemy czasopism korzystają również z automatycznych narzędzi do wykrywania konfliktów. Autorzy powinni zakładać, że powiązania zawodowe mogą i będą sprawdzane.

4. „Preferowany” nie znaczy „gwarantowany”

Określenie preferowany recenzent może być mylące. Nie oznacza ono, że autor wybrał członka zespołu recenzentów. Wskazuje jedynie badacza, którego redaktor może zechcieć wziąć pod uwagę.

Redaktor zachowuje pełną odpowiedzialność za wybór recenzentów i może:

• zaprosić jednego lub kilku recenzentów wskazanych przez autora;
• połączyć sugestie autora z niezależnie zidentyfikowanymi ekspertami;
• wybrać całkowicie innych recenzentów;
• zasięgnąć rekomendacji u redaktorów współpracujących lub członków rady redakcyjnej;
• korzystać z systemów doboru recenzentów lub bibliograficznych baz danych.

Autorzy powinni zatem unikać budowania strategii zgłoszenia na założeniu, że ich preferowani recenzenci będą oceniać artykuł.

5. Dlaczego bardzo długie listy preferowanych recenzentów mogą przynieść odwrotny skutek

Podanie wielu nazwisk może początkowo wydawać się pomocne. Jeśli trzy propozycje są użyteczne, być może dziesięć będzie jeszcze lepsze. Jednak bardzo długa lista może mieć niezamierzone konsekwencje.

Redaktorzy mogą zastanawiać się, dlaczego autor uważa za konieczne wskazanie tak dużej części potencjalnej puli recenzentów. Jeśli lista preferowanych recenzentów zostanie połączona z równie obszerną listą osób niepreferowanych, może zacząć wyglądać tak, jakby autor próbował podzielić środowisko na recenzentów akceptowalnych i nieakceptowalnych.

Jest to szczególnie problematyczne, gdy preferowane osoby zajmują stanowiska intelektualne podobne do stanowisk autorów, a wykluczeni badacze są znani jako krytycy tych poglądów. Recenzowanie naukowe ma poddawać badania świadomej, krytycznej ocenie, a nie gwarantować zgodę z ich autorami.

Jeśli czasopismo nie wymaga podania konkretnej liczby, krótsza lista starannie wybranych ekspertów jest na ogół bardziej wiarygodna i użyteczna niż długa lista nazwisk.

6. Co wyróżnia dobrego preferowanego recenzenta?

Dobra propozycja recenzenta powinna spełniać dwa podstawowe wymagania: odpowiednia wiedza specjalistyczna i rzeczywista niezależność.

Najlepiej, aby badacz:

• mieć niedawne publikacje na temat manuskryptu lub zastosowanej w nim metodologii;
• posiadać wystarczającą wiedzę specjalistyczną, aby krytycznie ocenić pracę;
• aktywnie działać w odpowiednim obszarze badawczym;
• pracować w instytucji niezależnej od autorów;
• nie mieć znaczących, niedawnych wspólnych publikacji z zespołem badawczym;
• nie mieć interesu finansowego ani osobistego w wyniku sprawy;
• mieć wiarygodne służbowe dane kontaktowe.

Najlepszymi propozycjami są często badacze, których prace w naturalny sposób wpisują się w intelektualny krajobraz manuskryptu, ale którzy nie pozostają z autorami w bliskiej relacji.

7. Ekspertyza jest ważniejsza niż sława akademicka

Autorzy czasami nominują wyłącznie najbardziej prominentnych naukowców w swoich dziedzinach. Uznani badacze z pewnością mogą być znakomitymi recenzentami, ale sama reputacja nie czyni kogoś najlepszym wyborem.

Czołowi naukowcy mogą otrzymywać dużą liczbę zaproszeń do recenzowania, a zatem szczególnie często odmawiać. Mogą również prowadzić szeroko zakrojone badania w danej dziedzinie, nie posiadając specjalistycznej wiedzy metodologicznej wymaganej w przypadku konkretnego manuskryptu.

Badacz w połowie kariery, który niedawno opublikował kilka badań z wykorzystaniem tej samej metody, może być znacznie bardziej odpowiednim recenzentem. Podobnie doświadczony naukowiec na początku kariery może być doskonałym wyborem, jeśli jego badania bezpośrednio pokrywają się z tematyką manuskryptu.

Pytanie powinno zatem brzmieć: Kto rzeczywiście ma kwalifikacje, aby ocenić ten artykuł? Prestiż powinien mieć drugorzędne znaczenie.

8. Unikaj sugerowania bliskich współpracowników

Współautorstwo jest jednym z najwyraźniejszych sygnałów ostrzegawczych, na które zwracają uwagę redaktorzy. Badacz, który niedawno opublikował pracę wspólnie z jednym lub większą liczbą autorów, może być zasadnie postrzegany jako niewystarczająco niezależny.

Inne relacje mogą być równie istotne. Badacz mógł nigdy nie napisać z tobą wspólnej publikacji, ale może pracować nad tym samym finansowanym projektem, należeć do tej samej sieci laboratoriów lub pozostawać w trwającej relacji związanej z nadzorem naukowym z jednym ze współautorów.

Nie uznawaj braku wspólnie napisanej publikacji za dowód, że konflikt interesów nie istnieje. Weź pod uwagę szerszą relację zawodową.

Jeśli dziedzina jest tak niewielka, że niemal każdy wykwalifikowany ekspert ma jakąś relację z autorami, poinformuj o tym redaktora, zamiast liczyć na to, że relacja pozostanie niezauważona.

9. Nie kontaktuj się z preferowanymi recenzentami w sprawie manuskryptu

Autorzy powinni zasadniczo unikać kontaktowania się z potencjalnymi recenzentami przed zgłoszeniem ich nazwisk, chyba że czasopismo wyraźnie zaleca takie działanie.

Poinformowanie współpracownika, że zamierzasz go zasugerować, może podważyć wrażenie niezależności. Omawianie z nim manuskryptu jest jeszcze bardziej problematyczne, ponieważ może on później zostać poproszony o przygotowanie poufnej recenzji.

Pozwól redaktorowi kontaktować się z recenzentami niezależnie, za pośrednictwem standardowych procedur czasopisma.

10. Kim jest recenzent niepreferowany?

Recenzent niepreferowany to badacz, którego autor prosi redaktora, aby nie zapraszał do recenzowania. Czasopisma oferują tę możliwość, ponieważ mogą istnieć uzasadnione konflikty interesów, które nie muszą być oczywiste dla zespołu redakcyjnego.

Prawidłowe powody mogą obejmować:

• bezpośrednia i aktualna rywalizacja badawcza;
• poważny konflikt osobisty lub zawodowy;
• udział w ściśle konkurencyjnych, nieopublikowanych badaniach;
• niedawna współpraca powodująca konflikt interesów;
• dostęp do poufnych informacji dotyczących badań;
• istotny interes finansowy lub instytucjonalny związany z wynikiem;

Mechanizm ten ma chronić rzetelny proces recenzji. Nie należy go używać do usuwania wszystkich osób, które mogłyby krytycznie ocenić manuskrypt.

11. Dlaczego długie listy recenzentów niepreferowanych mogą powodować problemy

Krótka lista zawierająca jeden lub dwa rzeczywiste konflikty interesów raczej nie wzbudzi obaw redaktora. Lista wykluczająca dziesięciu czołowych ekspertów może je wzbudzić.

Obszerne listy wykluczeń mogą sprawiać wrażenie, że autor próbuje kontrolować proces recenzji. Stwarzają też praktyczny problem: każdy wykluczony badacz zmniejsza liczbę ekspertów dostępnych redaktorowi.

Jest to szczególnie poważne w wyspecjalizowanych dziedzinach. Jeśli manuskrypt wymaga bardzo konkretnej wiedzy specjalistycznej, a autor wyklucza wielu badaczy, którzy ją posiadają, redaktor może w ogóle mieć trudności ze znalezieniem odpowiednich recenzentów.

Nie ma również gwarancji, że redaktor uwzględni każde wykluczenie. Zasady czasopism są różne, a redaktorzy ponoszą odpowiedzialność za wybór recenzentów. Autorzy powinni zatem prosić o wykluczenie tylko wtedy, gdy mogą podać uzasadniony powód.

12. Wyjaśnij istotne wykluczenia

Jeśli wykluczenie danego recenzenta jest istotne, należy krótko i profesjonalnie wyjaśnić jego przyczynę. System zgłaszania może zawierać specjalne pole na tę informację; w przeciwnym razie można zamieścić zwięzłe oświadczenie w liście przewodnim.

Inne wyjaśnienie może wskazywać na niedawne współautorstwo lub relację instytucjonalną, która nie wynika jasno z aktualnych afiliacji.

Rzeczowe wyjaśnienie upewnia redaktora, że prośba wynika z dbałości o rzetelność badań, a nie z próby uniknięcia krytyki.

13. Szczególne wyzwanie małych dziedzin badawczych

Naukowcy pracujący w małych dziedzinach napotykają rzeczywistą trudność. Najbardziej wykwalifikowani eksperci mogą być również byłymi współpracownikami, współautorami, przełożonymi lub konkurentami, po prostu dlatego, że nad danym zagadnieniem pracuje ograniczona liczba naukowców.

Próba sporządzenia listy całkowicie wolnej od powiązań może być niemożliwa.

Dlatego przejrzystość jest niezbędna. Jeśli proponowany recenzent ma starszą relację zawodową, ale obecnie nie współpracuje z autorami, należy wyjaśnić tę sytuację i pozostawić redaktorowi decyzję, czy relacja jest dopuszczalna zgodnie z zasadami czasopisma.

Na przykład autor może wyjaśnić, że proponowany recenzent był współautorem publikacji z grupą badawczą sześć lat temu, ale od tego czasu nie współpracował z żadnym z autorów. Redaktor może wówczas ocenić, czy ta relacja wykracza poza okres uwzględniany przez czasopismo w ramach konfliktu interesów.

W małych dziedzinach taka otwartość jest znacznie lepsza niż udawanie, że żadne relacje nie istnieją. Redaktorzy na ogół zdają sobie sprawę, że wyspecjalizowane środowiska mogą być ze sobą ściśle powiązane.

14. Manuskrypty interdyscyplinarne mogą wymagać kilku rodzajów specjalistycznej wiedzy

Badania interdyscyplinarne dodatkowo komplikują dobór recenzentów, ponieważ żaden pojedynczy naukowiec może nie być w stanie ocenić każdego aspektu pracy.

Manuskrypt może łączyć:

• specjalistyczna technika laboratoryjna;
• zaawansowane modelowanie statystyczne;
• zastosowanie kliniczne lub praktyczne;
• ramy teoretyczne zaczerpnięte z innej dyscypliny.

W takich przypadkach autorzy mogą pomóc, proponując recenzentów o uzupełniających się kompetencjach. Jeden recenzent może być idealny do oceny metodologii, inny do oceny obszaru tematycznego, a trzeci do oceny kontekstu teoretycznego.

Jeśli system zgłaszania prac umożliwia dodanie krótkiego wyjaśnienia obok każdego sugerowanego recenzenta, wykorzystaj tę możliwość w konstruktywny sposób:

Pokazuje to, że sugestie opierają się na znaczeniu naukowym, a nie na osobistych preferencjach.

15. Sprawdź każde nazwisko przed jego przesłaniem

Przed wprowadzeniem danych recenzenta przeprowadź podstawowe sprawdzenie konfliktu interesów i zgodności tematycznej. Nie musisz prowadzić wyczerpującego dochodzenia, ale upewnij się, że niczego oczywistego nie pominięto.

Sprawdź:

• niedawne współautorstwo z którymkolwiek z autorów manuskryptu;
• obecne i niedawne afiliacje instytucjonalne;
• udział we wspólnych projektach badawczych;
• relacje grantowe lub handlowe;
• relacje przełożony–podwładny lub mentor–podopieczny;
• czy najnowsze publikacje danego badacza rzeczywiście odpowiadają tematyce manuskryptu.

Ten etap jest szczególnie ważny, gdy zespół badawczy ma kilku współautorów. Proponowany recenzent może nie mieć żadnych powiązań z autorem korespondencyjnym, ale mógł niedawno współpracować z innym członkiem grupy autorów.

16. Podawaj dokładne informacje zawodowe

Rekomendacje recenzentów są przydatne tylko wtedy, gdy podane informacje są dokładne. Systemy zgłaszania prac mogą wymagać:

• imię i nazwisko;
• instytucja;
• wydział;
• profesjonalny adres e-mail;
• ORCID;
• obszar specjalizacji.

Przed przesłaniem sprawdź wszystkie dane. Naukowcy zmieniają instytucje i adresy e-mail, a nieaktualne informacje powodują dodatkową pracę redaktorów.

W miarę możliwości używaj instytucjonalnego adresu e-mail zamiast konta osobistego. Profesjonalne dane kontaktowe ułatwiają czasopismu weryfikację tożsamości potencjalnego recenzenta i zmniejszają obawy dotyczące oszustw związanych z recenzowaniem naukowym.

17. Nigdy nie próbuj manipulować tożsamością recenzentów

Istnieje wyraźna granica etyczna między sugerowaniem odpowiednich recenzentów a manipulowaniem procesem recenzowania. Autorzy nigdy nie mogą podawać fałszywych tożsamości recenzentów, fikcyjnych adresów e-mail ani danych kontaktowych kontrolowanych przez siebie lub swoich współpracowników.

Manipulowanie procesem recenzowania jest poważnym naruszeniem zasad etyki publikacyjnej. Czasopisma wycofywały artykuły, a wydawcy prowadzili dochodzenia wobec autorów, gdy do generowania przychylnych recenzji wykorzystywano fałszywe konta recenzentów.

Zasada jest prosta: każdy sugerowany recenzent musi być rzeczywistym, możliwym do zidentyfikowania naukowcem, z którym czasopismo może skontaktować się niezależnie.

18. Unikaj sugerowania wyłącznie recenzentów, którzy prawdopodobnie się z Tobą zgodzą

Nie należy mylić kompetencji recenzenta ze zgodnością poglądów. Dobry recenzent może zdecydowanie nie zgadzać się z Twoją interpretacją, a mimo to przedstawić rzetelną i konstruktywną ocenę.

Autorzy powinni zatem unikać wybierania osób wyłącznie dlatego, że:

• popierają tę samą teorię;
• wcześniej korzystnie cytowali autorów;
• są znanymi zwolennikami tej samej metodologii;
• są osobiście przychylni programowi badawczemu;

Redaktor, który zobaczy listę preferowanych recenzentów złożoną wyłącznie z badaczy należących do jednego wąskiego obozu intelektualnego, może zacząć podejrzewać, że lista została przygotowana w celu uzyskania przychylnych recenzji.

Lepsza lista odzwierciedla rzeczywistą wiedzę specjalistyczną i niezależność, nawet jeśli sugerowani badacze mogą podchodzić do tematu z różnych perspektyw.

19. Nie wykluczajcie recenzentów wyłącznie dlatego, że mogą być krytyczni

Ta sama zasada dotyczy recenzentów niepreferowanych. Niezgoda nie jest automatycznie konfliktem interesów.

Jeśli badacz publicznie skrytykował Państwa ramy teoretyczne lub w poprzednich badaniach doszedł do innych wniosków, samo to nie musi uzasadniać jego wykluczenia. Debata akademicka opiera się na merytorycznej niezgodzie.

Wykluczenie jest bardziej uzasadnione, gdy istnieją dowody, że badacz nie może przeprowadzić bezstronnej recenzji z powodu:

• bezpośredni osobisty spór;
• trwający konflikt konkurencyjny;
• interes finansowy;
• bliską relację instytucjonalną;
• inną konkretną okoliczność wpływającą na niezależność.

To rozróżnienie jest ważne. Autorzy powinni chronić się przed rzeczywistymi konfliktami, a nie przed rzetelną krytyką.

20. List przewodni może dostarczyć ważnego kontekstu

List przewodni do czasopisma jest odpowiednim miejscem, aby krótko wyjaśnić nietypowe okoliczności dotyczące recenzentów. Może to obejmować bardzo wąską dziedzinę, nieuniknioną wcześniejszą współpracę lub kilka uzasadnionych wykluczeń.

Wyjaśnienia powinny być krótkie, neutralne i rzeczowe. List przewodni nie powinien przeradzać się w długą obronę tego, dlaczego konkretni badacze powinni lub nie powinni recenzować manuskryptu.

Dostarcza to redaktorowi przydatnych informacji bez próby narzucania decyzji.

21. Tytuł, streszczenie i słowa kluczowe pomagają redaktorom znaleźć recenzentów

Wybór recenzentów nie zależy wyłącznie od podanych przez Państwa nazwisk. Redaktorzy i systemy redakcyjne często wykorzystują tytuł, streszczenie, słowa kluczowe i bibliografię manuskryptu do identyfikowania odpowiednich ekspertów.

Dzięki temu elementy te są ważne nie tylko dla możliwości znalezienia artykułu po publikacji. Jasny tytuł i informacyjne streszczenie mogą pomóc redaktorowi od razu zrozumieć:

• główne pytanie badawcze;
• dyscyplinę i subdyscyplinę;
• zastosowane metody;
• główne zmienne lub pojęcia;
• badane populacje lub materiały.

Precyzyjne słowa kluczowe mogą dodatkowo wspomóc narzędzia do dopasowywania recenzentów oraz wyszukiwanie w redakcyjnych bazach danych.

Na przykład nieprecyzyjny tytuł, taki jak „Nowe podejście do predykcji klinicznej”, dostarcza redaktorowi stosunkowo niewiele informacji. Bardziej precyzyjny tytuł, wskazujący chorobę, technikę modelowania i populację pacjentów, znacznie ułatwia znalezienie ekspertów w danej dziedzinie.

22. Piśmiennictwo może również pomóc w identyfikacji odpowiednich ekspertów

Piśmiennictwo cytowane w manuskrypcie często ujawnia aktywną społeczność naukową skupioną wokół danego obszaru badań. Redaktorzy mogą analizować bibliografię podczas wyszukiwania potencjalnych recenzentów, szczególnie jeśli artykuł dotyczy wyspecjalizowanego tematu.

To kolejny powód, aby zadbać o to, by przegląd literatury był aktualny, wyważony i dokładny. Bibliografia zdominowana przez jedną niewielką grupę badawczą lub pomijająca najważniejsze nowsze prace może utrudnić identyfikację recenzentów, a także rodzić pytania o kompletność opracowania naukowego.

Autorzy powinni cytować prace, ponieważ są istotne, a nie dlatego, że mają nadzieję, iż ich autorzy zostaną recenzentami. Niemniej jednak silna i reprezentatywna lista referencji naturalnie dostarcza redaktorom przydatnych wskazówek.

23. Kiedy najlepiej nie proponować recenzentów

Jeśli propozycje recenzentów są opcjonalne, istnieją sytuacje, w których niepodanie żadnych może być całkowicie uzasadnione.

Takie podejście może być najlepsze, gdy:

• dziedzina jest tak wzajemnie powiązana, że trudno ustalić rzeczywistą niezależność;
• nie możesz wskazać odpowiednich ekspertów bez potencjalnych konfliktów interesów;
• nie masz pewności, czy określone relacje naruszają zasady czasopisma;
• czasopismo ma szeroki zakres tematyczny i silny zespół redakcyjny, który z łatwością może wskazać recenzentów.

Niepodanie propozycji nie musi stawiać manuskryptu w niekorzystnej sytuacji. W niektórych przypadkach może świadczyć o przekonaniu, że treść artykułu jest na tyle jasna, iż redaktor może samodzielnie wskazać odpowiednich recenzentów.

Pokazuje to również zaufanie do decyzji redakcyjnych, co może przyczynić się do konstruktywnej relacji zawodowej.

24. Preferowani i niepreferowani recenzenci: praktyczna lista kontrolna

25. Typowe błędy, których autorzy powinni unikać

Gdy autorzy przekazują informacje o recenzentach, powtarza się kilka błędów.

Sugerowanie niedawnych współautorów

Jest to jeden z najbardziej oczywistych potencjalnych konfliktów i może natychmiast podważyć wiarygodność listy.

Podawanie zbyt wielu nazwisk

Jeśli nie zażądano obszernej listy preferowanych recenzentów, może ona wyglądać jak próba kontrolowania ich wyboru.

Wykluczanie wszystkich osób, które prawdopodobnie będą się nie zgadzać

Różnica zdań w kwestiach naukowych sama w sobie nie stanowi ważnego powodu wykluczenia.

Nieuzasadnianie rzeczywistych konfliktów

Jeśli dana relacja lub sytuacja konkurencyjna jest nietypowa, krótkie wyjaśnienie może zapobiec nieporozumieniom.

Podawanie nieaktualnych danych kontaktowych

Nieprawidłowe afiliacje i nieaktywne adresy e-mail marnują czas redakcji.

Wybieranie prestiżu zamiast adekwatności

Najsłynniejszy naukowiec niekoniecznie jest recenzentem najlepiej przygotowanym do oceny artykułu.

Założenie, że preferowani recenzenci zostaną wykorzystani

Wybór recenzentów pozostaje decyzją redakcyjną.

26. Myśl jak redaktor

Jednym z najlepszych sposobów podejścia do sugestii dotyczących recenzentów jest wyobrażenie sobie, że jesteś redaktorem prowadzącym.

Zadaj sobie pytanie, czy taka lista zwiększyłaby Twoje zaufanie do zaangażowania autorów w niezależny proces. Czy proponowani recenzenci wydawaliby się wykwalifikowani? Czy wykluczenia wyglądałyby na uzasadnione? Czy jakiekolwiek powiązania od razu wzbudziłyby wątpliwości?

Redaktorzy chcą znaleźć recenzentów, którzy będą:

• rozumieli manuskrypt;
• wskazywali istotne mocne i słabe strony;
• przedstawiali konstruktywną krytykę opartą na dowodach;
• przesyłali swoje recenzje na czas;
• ocenić pracę bez niewłaściwego wpływu.

Jeśli Twoje sugestie rzeczywiście pomagają osiągnąć te cele, prawdopodobnie okażą się przydatne.

27. Zaufanie jest lepsze niż próba kontroli

Autorzy naturalnie chcą, aby ich badania zostały rzetelnie ocenione. Po miesiącach lub latach pracy perspektywa nieodpowiedniego lub nieprzychylnego recenzenta może budzić niepokój. Dlatego zrozumiałe jest, że autorzy mogą ulec pokusie strategicznego wykorzystania list recenzentów.

Jednak nadmierne próby kontrolowania recenzji mogą podważyć samo zaufanie, które autorzy mają nadzieję zbudować. Długie listy preferowanych recenzentów, liczne wykluczenia i wątpliwe powiązania mogą skłonić redaktorów do całkowitego zignorowania sugestii autora.

Skuteczniejsze podejście polega na wykazaniu się przejrzystością i budowaniu zaufania. Przekazuj przydatne informacje, gdy je posiadasz, w razie potrzeby wyjaśniaj rzeczywiste konflikty, a następnie pozwól redaktorowi niezależnie pełnić swoją rolę redakcyjną.

Takie podejście buduje zdrowszą relację między autorem a czasopismem i wzmacnia wiarygodność przyszłej publikacji.

Wniosek

Propozycje preferowanych i niepreferowanych recenzentów mogą być przydatnym narzędziem w publikowaniu naukowym, ale należy posługiwać się nimi z umiarem, przejrzystością i poszanowaniem niezależności redakcyjnej. Celem proponowania recenzentów jest pomoc redaktorowi w znalezieniu wykwalifikowanych ekspertów, a nie stworzenie zespołu recenzentów, który prawdopodobnie wyda przychylną decyzję.

Autorzy powinni wskazywać badaczy, których wiedza specjalistyczna jest ściśle zgodna z tematyką manuskryptu i którzy nie mają istotnych konfliktów interesów. Zwykle należy unikać niedawnych współautorów, współpracowników z tej samej instytucji, obecnych partnerów badawczych oraz osób mających interesy finansowe lub osobiste. Przed zgłoszeniem należy dokładnie sprawdzić proponowanych recenzentów i podać aktualne, prawidłowe dane kontaktowe.

Listy osób niepreferowanych wymagają równie dużej staranności. Rzeczywiste konflikty interesów mogą uzasadniać wykluczenia, jednak obszerne listy mogą wyglądać na manipulacyjne i utrudniać redaktorowi znalezienie wykwalifikowanych ekspertów. Gdy wielu wykluczeń nie da się uniknąć, krótkie i rzeczowe wyjaśnienie może upewnić redaktora, że obawa jest uzasadniona.

Naukowcy pracujący w małych lub wyspecjalizowanych dziedzinach powinni zachować szczególną przejrzystość w kwestii nieuniknionych powiązań zawodowych. Autorzy interdyscyplinarni mogą pomóc, proponując recenzentów o uzupełniających się rodzajach wiedzy specjalistycznej, zamiast po prostu podawać znane nazwiska.

W niektórych sytuacjach najrozsądniejszym rozwiązaniem może być nieproponowanie żadnych recenzentów. Precyzyjny tytuł, wyczerpujący abstrakt, starannie dobrane słowa kluczowe i reprezentatywna bibliografia mogą dostarczyć redaktorom informacji potrzebnych do samodzielnego zidentyfikowania ekspertów.

Ostatecznie skuteczne rekomendacje dotyczące recenzentów opierają się na tych samych zasadach, które szerzej leżą u podstaw dobrej publikacji naukowej: niezależności, przejrzystości, uczciwości i zaufaniu. Autorzy, którzy szanują te zasady, nie tylko zmniejszają ryzyko wzbudzenia wątpliwości redakcyjnych, lecz także przyczyniają się do bardziej wiarygodnego i konstruktywnego procesu recenzji naukowej.

Dlaczego warto skorzystać z naszych usług redakcyjnych i korektorskich?

W Proof-Reading-Service.com oferujemy najwyższej jakości redagowanie artykułów naukowych, korektę rozpraw doktorskich oraz internetowe usługi korektorskie, świadczone przez nasz duży i niezwykle zaangażowany zespół specjalistów akademickich i naukowych. Wszyscy nasi korektorzy są rodzimymi użytkownikami języka angielskiego, którzy uzyskali własne stopnie podyplomowe, a zakres ich specjalizacji obejmuje tak wiele dyscyplin, że możemy pomagać naszym międzynarodowym klientom w redagowaniu prac badawczych, aby udoskonalać i dopracowywać wszelkiego rodzaju manuskrypty akademickie z myślą o pomyślnej publikacji.

Wielu starannie przeszkolonych członków naszego zespołu zajmującego się redakcją manuskryptów i korektą pracuje głównie nad artykułami przeznaczonymi do publikacji w czasopismach naukowych, stosując rygorystyczne standardy redakcji artykułów do czasopism, aby zapewnić zgodność bibliografii i formatowania zastosowanych w każdej pracy z wytycznymi czasopisma dla autorów oraz skorygować błędy gramatyczne, ortograficzne, interpunkcyjne i literówki. W ten sposób pomagamy naszym klientom jasno i dokładnie przedstawiać wyniki badań oraz przygotowywać profesjonalne manuskrypty do oceny redakcyjnej i recenzji naukowej.

Nasze usługi redakcji i korekty tekstów naukowych dla autorów artykułów do czasopism naukowych cieszą się szczególną popularnością, ale oferujemy również redakcję manuskryptów i mamy doświadczenie oraz wiedzę niezbędne do korekty i redakcji manuskryptów z różnych dziedzin nauki.

W naszym zespole pracują osoby specjalizujące się w redakcji i korekcie tekstów medycznych, podczas gdy inni eksperci zajmują się korektą rozpraw doktorskich, redakcją prac doktorskich i korektą artykułów do czasopism. Niezależnie od tego, czy przygotowujesz artykuł naukowy do złożenia, odpowiadasz na uwagi recenzentów, dopracowujesz referat konferencyjny czy kończysz pracę doktorską, wykwalifikowany członek naszego profesjonalnego zespołu może zapewnić cenną pomoc.

Jeśli przygotowujesz artykuł do czasopisma akademickiego lub naukowego, może Cię również zainteresować Przewodnik po publikowaniu w czasopismach, dostępny na naszej stronie Wskazówki i porady dotyczące publikowania wyników badań w czasopismach.