Jak skutecznie odpowiadać redaktorom czasopism i uwagom recenzentów

Jak korzystać z sugestii redaktora czasopisma i recenzentów oraz jak na nie odpowiadać

Co zrobić, gdy żądane poprawki mogą zagrozić rzetelności naukowej Twojej pracy

Otrzymanie decyzji w sprawie artykułu naukowego może wywoływać bardzo różne emocje. Bezwarunkowa akceptacja jest mile widziana, ale stosunkowo rzadka. Odrzucenie może rozczarowywać, szczególnie po miesiącach oczekiwania. Pomiędzy tymi rezultatami znajduje się niezwykle częsta decyzja o rewizji: redaktor jest zainteresowany artykułem, ale chce wprowadzenia zmian przed podjęciem ostatecznej decyzji.

W wielu przypadkach proponowane poprawki są rzeczywiście przydatne. Recenzenci mogą dostrzec niejasności, które umknęły autorom, wskazać istotną literaturę, wykryć niespójności między metodami a wynikami albo zaproponować klarowniejszy sposób uporządkowania argumentacji. Dobra recenzja naukowa może znacząco ulepszyć manuskrypt.

Problemy pojawiają się, gdy autor uważa, że żądana zmiana osłabiłaby artykuł zamiast go wzmocnić. Recenzent może poprosić o analizę, której nie da się uzasadnić dostępnymi danymi, zalecić usunięcie argumentu kluczowego dla artykułu, zasugerować interpretację wyników, której nie potwierdzają dowody, albo zażądać zmian metodologicznych, które można było wdrożyć wyłącznie przed przeprowadzeniem badań.

W tym momencie autorzy stają przed delikatnym pytaniem: Czy należy wprowadzić żądaną zmianę, aby zmaksymalizować szanse na publikację, czy też się jej sprzeciwić, aby chronić rzetelność swojej pracy naukowej?

Rzadko właściwym rozwiązaniem jest automatyczne zaakceptowanie wszystkiego albo defensywne odrzucenie krytyki. Udana rewizja wymaga natomiast uważnej oceny, profesjonalnej komunikacji oraz gotowości do odróżnienia przywiązania do manuskryptu od rzeczywistych powodów naukowych przemawiających za zachowaniem określonych rozwiązań.

1. Nie odpowiadaj natychmiast

Pierwsza zasada jest prosta: unikaj podejmowania ważnych decyzji pod wpływem emocji wywołanych recenzją.

Nawet krytyka sformułowana uprzejmie może wydawać się dotkliwa, gdy dotyczy badań, którym poświęciłeś miesiące lub lata. Recenzent może zakwestionować starannie wybraną przez ciebie metodę, podważyć interpretację, którą uważasz za ważną, albo opisać fragment jako niejasny, choć sądziłeś, że jest on jedną z najmocniejszych części artykułu.

Twoja pierwsza reakcja może brzmieć:

• „Recenzent całkowicie źle zrozumiał artykuł”.
• „Oczywiście nie znają tej literatury”.
• „Jeśli wprowadzę tę zmianę, cała argumentacja się załamie”.
• „Powinienem natychmiast wycofać artykuł”.

Czasami te reakcje ostatecznie okażą się uzasadnione. Często jednak po upływie dnia lub dwóch wydają się mniej przekonujące.

Przeczytaj list z decyzją raz, a następnie daj sobie trochę czasu, zanim zaczniesz przygotowywać formalną odpowiedź. Kiedy do niego wrócisz, uważnie przeczytaj komentarze redaktora oraz każdy raport recenzenta od początku do końca. Oddziel emocjonalne doświadczenie otrzymania krytyki od intelektualnego zadania polegającego na jej ocenie.

2. Dokładnie zrozum, jaką decyzję podjął redaktor

Zanim skupisz się na uwagach poszczególnych recenzentów, ustal, co właściwie oznacza decyzja redakcji. Terminy różnią się między czasopismami, a określenia takie jak drobne poprawki, poważne poprawki i popraw i prześlij ponownie niekoniecznie mają wszędzie identyczne znaczenie.

Zwróć szczególną uwagę na własną wiadomość redaktora. Redaktor może nadać priorytet niektórym komentarzom recenzentów, wskazać, że inne są opcjonalne, lub wyraźnie poinformować, jak należy rozstrzygnąć sprzeczne zalecenia.

Na przykład recenzent 1 może poprosić o zupełnie nową analizę, podczas gdy recenzent 2 uznaje obecną analizę za właściwą. Jeśli redaktor wyraźnie prosi o przeprowadzenie dodatkowej analizy, ta prośba ma większą wagę niż sytuacja, w której redaktor jedynie przekazuje oba raporty bez komentarza.

Ustal:

• formalna decyzja;
• termin na wprowadzenie poprawek;
• wszelkie komentarze przekazane bezpośrednio przez redaktora;
• zmiany, które redaktor opisuje jako niezbędne;
• pliki wymagane do ponownego złożenia; oraz
• czy poprawiony artykuł prawdopodobnie trafi ponownie do tych samych recenzentów.

Jeśli decyzja lub kluczowa instrukcja jest rzeczywiście niejednoznaczna, właściwe będzie krótkie, uprzejme pytanie z prośbą o wyjaśnienie.

3. Potraktuj szczegółowe uwagi jako pozytywny sygnał

Długie recenzje mogą początkowo zniechęcać, ale szczegółowe komentarze często świadczą o dużym zaangażowaniu w pracę. Redaktor i kilku recenzentów mogli już poświęcić wiele godzin na czytanie, ocenę i omawianie rękopisu.

Gdyby czasopismo nie było zainteresowane badaniami, artykuł mógłby po prostu zostać odrzucony bez szczegółowych wskazówek. Zaproszenie do wprowadzenia poprawek zwykle oznacza, że czasopismo dostrzega potencjał, nawet jeśli pozostało jeszcze dużo pracy.

Nie oznacza to, że akceptacja jest gwarantowana. Artykuł po gruntownej poprawie nadal może zostać odrzucony. Oznacza jednak, że komentarze zasługują na wnikliwe rozważenie.

Podejdź początkowo do każdej sugestii, zadając sobie pytanie:

„Jaki problem recenzent próbuje rozwiązać?”

Często jest to bardziej użyteczne niż zastanawianie się, czy proponowane przez recenzenta rozwiązanie jest trafne.

Na przykład recenzent, który prosi o usunięcie trzech stron dyskusji teoretycznej, może w rzeczywistości sygnalizować, że argumentacja wydaje się nieukierunkowana. Możesz nie zgadzać się na usunięcie tego materiału, a mimo to rozwiązać problem leżący u jego podstaw, porządkując go i skracając.

4. Przygotuj plan poprawek punkt po punkcie

Nie wprowadzaj poprawek chaotycznie, przechodząc tam i z powrotem między rękopisem a kilkoma recenzjami. Przekształć informacje zwrotne w uporządkowany plan.

Skopiuj każdy komentarz redaktora i recenzenta do osobnego dokumentu z odpowiedziami i ponumeruj komentarze. Następnie je sklasyfikuj.

Praktyczna klasyfikacja może wyglądać następująco:

• Zaakceptować: sugestia jest trafna i można ją wdrożyć.
• Zaakceptować po modyfikacji: zastrzeżenie jest zasadne, ale lepsze będzie inne rozwiązanie.
• Wyjaśnić: nie jest potrzebna zasadnicza zmiana, ale rękopis powinien jaśniej wyjaśniać tę kwestię.
• Nie zgadzam się: proponowana zmiana byłaby niedokładna, niewłaściwa lub szkodliwa dla badań.
• Nie można wdrożyć: sugestia może być zasadna co do zasady, ale wymagane dane, zasoby lub projekt badania są niedostępne.

Ten proces zapobiega mieszaniu drobnych komentarzy z poważnymi zastrzeżeniami metodologicznymi i pomaga upewnić się, że nic nie zostanie przypadkowo pominięte.

5. Najpierw wprowadź łatwe i pomocne zmiany

Wiele sugestii recenzentów będzie dotyczyć prostych ulepszeń. Mogą one obejmować:

• korektę niejasnej terminologii;
• zdefiniowanie skrótu;
• dodanie brakującego odwołania;
• udoskonalenie podpisu pod ryciną;
• skrócenie powtarzającego się akapitu;
• doprecyzowanie kryteriów włączenia;
• korygowanie niespójności w tabelach; lub
• poprawę gramatyki i struktury zdań.

O ile nie ma ku temu dobrego powodu, wprowadź te zmiany. Nie ma większego sensu sprzeciwiać się poprawce tylko dlatego, że pierwotne sformułowanie było Twojego autorstwa.

Wprowadzenie uzasadnionych zmian pokazuje również redaktorowi, że poważnie podchodzisz do procesu recenzji. Staje się to szczególnie ważne, gdy później będziesz musieć nie zgodzić się z jedną lub dwiema bardziej merytorycznymi sugestiami.

6. Odróżnij ochronę swojego dorobku naukowego od ochrony własnego ego

To rozróżnienie jest trudne, ale kluczowe.

Autorzy czasami odrzucają komentarze, ponieważ recenzent rzeczywiście błędnie zrozumiał badanie. Innym razem opór wynika z tego, że krytyka jest trudna do przyjęcia.

Zadaj sobie pytania:

• Czy ta zmiana uczyniłaby argumentację bardziej precyzyjną?
• Czy interpretacja recenzenta ujawnia niejednoznaczność w moim tekście?
• Czy bronię tego fragmentu, ponieważ potwierdzają go dowody, czy dlatego, że poświęciłem(-am) wiele czasu na jego napisanie?
• Czy niezależny specjalista uznałby proponowaną zmianę za zasadną?
• Czy mogę poprzeć swoje stanowisko danymi, uznaną metodologią lub opublikowanymi opracowaniami?

Na tym etapie nieoceniona może okazać się pomoc zaufanego współpracownika, promotora lub współautora. Osoba, która zna daną dziedzinę, ale jest mniej emocjonalnie związana z manuskryptem, może dostrzec, że pozornie nierozsądny komentarz wskazuje na rzeczywistą słabość — albo potwierdzić, że proponowana zmiana rzeczywiście osłabiłaby badanie.

7. Kiedy recenzent nie zrozumiał Twojej argumentacji

Autorzy często mówią: „Recenzent nie zrozumiał, co mieliśmy na myśli”. Czasami jest to całkowicie prawdą. Jednak samo nieporozumienie może dostarczyć cennych informacji.

Jeśli kompetentny recenzent błędnie zinterpretował Twój tekst, inni czytelnicy mogą zrobić to samo. Dlatego najlepszą odpowiedzią rzadko jest:

Bardziej przekonująca odpowiedź uznaje problem komunikacyjny:

Takie podejście pozwala zachować główny tok argumentacji, a jednocześnie udoskonalić manuskrypt.

8. Kiedy proponowana zmiana metodologiczna jest niemożliwa

Jedna z najtrudniejszych sytuacji pojawia się wtedy, gdy recenzent prosi o dodatkowe gromadzenie danych, inny projekt eksperymentalny lub informacje, których nie zebrano podczas pierwotnego badania.

Załóżmy, że recenzent prosi o uwzględnienie obserwacji po dwunastu miesiącach, podczas gdy Twoje badanie zakończyło się po sześciu miesiącach. Nie możesz retrospektywnie stworzyć danych, które nie istnieją. Nie powinieneś też sugerować, że to zrobiłeś.

Zamiast tego:

• przyznać, dlaczego dodatkowe informacje byłyby przydatne;
• jasno wyjaśnić, dlaczego nie można tego dostarczyć;
• unikać defensywnych wymówek;
• zmodyfikować twierdzenia, jeśli ograniczenie wpływa na ich siłę;
• dodać tę kwestię do sekcji dotyczącej ograniczeń, jeśli jest to właściwe; oraz
• wskazać sugestię jako wartościowy kierunek przyszłych badań;

Jest to znacznie bardziej przekonujące niż samo stwierdzenie: „Nie możemy tego zrobić”.

9. Gdy żądana poprawka zniekształciłaby wyniki badań

Należy zachować szczególną ostrożność, gdy proponowana zmiana skłaniałaby Cię do twierdzenia czegoś więcej — lub czegoś innego — niż uzasadniają to dane.

Na przykład recenzent może zachęcać do użycia mocniejszego języka przyczynowego w badaniu obserwacyjnym, poprosić o opisanie nieistotnego statystycznie wyniku jako dowodu na „brak efektu” albo zalecić usunięcie zastrzeżeń koniecznych ze względu na ograniczenia metodologiczne.

Twoja odpowiedzialność za rzetelność dorobku naukowego ma pierwszeństwo przed wygodą uzyskania akceptacji. Nigdy nie składaj stwierdzenia, które uważasz za nieprawdziwe, tylko dlatego, że sądzisz, iż recenzent chce je zobaczyć.

Z szacunkiem wyjaśnij problem i poprzyj swoje stanowisko argumentacją metodologiczną.

10. Jak profesjonalnie nie zgadzać się z recenzentem

Niezgoda jest dopuszczalna. Wrogość — nie.

Przydatne sformułowania obejmują:

• „Doceniamy sugestię recenzenta, jednak…”
• „Zgadzamy się, że jest to istotna kwestia, jednak omówiliśmy ją w inny sposób, ponieważ…”
• „Po dokładnym rozważeniu zachowaliśmy pierwotną analizę z następujących powodów…”
• „Z szacunkiem nie zgadzamy się z tą interpretacją, ponieważ…”
• „Uważamy, że wdrożenie tej sugestii spowodowałoby problem X…”

Następnie przedstaw dowody. Niezgoda poparta danymi, zasadami metodologii lub odpowiednią literaturą jest odpowiedzią naukową. Niezgoda oparta na stwierdzeniu „wolimy naszą wersję” jest znacznie mniej przekonująca.

11. Odnieś się do uwagi, nawet jeśli odrzucasz proponowane rozwiązanie

To jedna z najbardziej użytecznych zasad odpowiadania na recenzję naukową. Recenzent może wskazać rzeczywisty problem, ale zaproponować nieodpowiednie rozwiązanie. W takiej sytuacji nie odrzucaj po prostu tej uwagi. Zajmij się leżącym u jej podstaw problemem w inny sposób.

Załóżmy na przykład, że recenzent prosi o usunięcie całych ram teoretycznych, ponieważ uważa, że odwracają uwagę od wyników. Możesz uznać te ramy za niezbędne dla artykułu. Zamiast ich usuwać, możesz skrócić tę część, przenieść część materiału do informacji uzupełniających i wyjaśnić, dlaczego ramy te są konieczne do interpretacji wyników.

Taki sposób odpowiedzi pokazuje elastyczność bez poświęcania spójności merytorycznej.

12. Ostrożnie postępuj ze sprzecznymi sugestiami recenzentów

Opinie recenzentów nie zawsze są zgodne. Jeden recenzent może oczekiwać znacznie obszerniejszego omówienia tła, podczas gdy inny twierdzi, że wstęp jest zbyt długi. Jeden może zalecać dodanie tabeli, którą inny chce usunąć. Jeden może uważać, że Twoja interpretacja jest zbyt ostrożna, podczas gdy inny sądzi, że jest zbyt kategoryczna.

Próba dosłownego spełnienia sprzecznych próśb może sprawić, że manuskrypt będzie gorszy niż wcześniej.

Gdy uwagi są sprzeczne:

• sprawdź, czy redaktor wskazał, które zalecenie powinno mieć pierwszeństwo;
• określ problem leżący u podstaw każdej sugestii;
• poszukaj kompromisu, który ulepszy manuskrypt bez powodowania niespójności;
• otwarcie wyjaśnij w liście odpowiedzi, w jaki sposób wyważyłeś sprzeczne prośby; oraz
• zwróć się do redaktora o wskazówki, jeśli konfliktu nie można rozsądnie rozwiązać.

Dzięki temu obaj recenzenci mają pewność, że ich uwagi zostały rozważone, a nie wybiórczo zignorowane.

13. Dowiedz się, kiedy poprosić redaktora o rozstrzygnięcie

Redaktor jest odpowiedzialny za ostateczną decyzję o publikacji i może pomóc, gdy prośby recenzentów są niemożliwe do pogodzenia lub gdy sugerowana poprawka wykracza poza rozsądny zakres manuskryptu.

Możesz zwrócić się do redakcji o wskazówki, gdy:

• recenzenci zgłaszają bezpośrednio sprzeczne żądania, których nie można jednocześnie spełnić;
• recenzent żąda zupełnie nowego badania zamiast rewizji;
• proponowana zmiana wydaje się niezgodna z zasadami czasopisma;
• recenzent wielokrotnie prosi o cytowanie własnych prac bez wyraźnego związku z tematem;
• komentarz budzi wątpliwości etyczne; lub
• zakres żądanej rewizji przekształciłby manuskrypt w zasadniczo inny artykuł.

Nie używaj redaktora jako broni przeciwko recenzentowi. Ton powinien pozostać neutralny i koncentrować się na rozwiązaniu problemów manuskryptu, a nie na udowadnianiu, że ktoś się myli.

14. Nie fabrykuj analiz, danych ani wyjaśnień, aby zadowolić recenzentów

Presja na publikowanie nigdy nie może prowadzić do nieetycznej rewizji. Jeśli recenzenci zadają pytania, na które badanie nie może odpowiedzieć, powiedz to jasno.

Nigdy:

• wymyślać brakujących obserwacji;
• sugerować, że pomiary zostały zebrane, choć tak nie było;
• retrospektywnie zmieniać pierwotny protokół bez ujawnienia tego faktu;
• pomijać niewygodne wyniki tylko dlatego, że komplikują argumentację;
• przedstawiać analizy eksploracyjne tak, jakby były zaplanowane od początku; lub
• zmieniać wnioski wyłącznie po to, by uzyskać bardziej spektakularny wynik.

Rewizja może obejmować dodatkowe analizy eksploracyjne, jeśli są one uzasadnione metodologicznie. Najważniejsza jest przejrzystość. Wyjaśnij, co dodano w odpowiedzi na recenzję, i odróżnij prace eksploracyjne od analiz zaplanowanych z wyprzedzeniem, gdy to rozróżnienie ma znaczenie.

15. Chroń główny wkład artykułu

Rewizja może ogromnie poprawić artykuł, ale wielokrotne próby spełnienia każdej preferencji mogą stopniowo pozbawić badanie tego, co czyniło je oryginalnym.

Po zakończeniu istotnych poprawek zatrzymaj się i zapytaj:

• Czy główne pytanie badawcze jest nadal jasne?
• Czy artykuł nadal przedstawia wkład, który zamierzaliśmy wnieść?
• Czy zrewidowane metody i wnioski prawidłowo przedstawiają badanie?
• Czy artykuł nie stał się fragmentaryczny z powodu dodania zbyt wielu lokalnych zmian?
• Czy wprowadzone ustępstwa nie spowodowały sprzeczności w innych miejscach?

Przydatną techniką jest ponowne przeczytanie całego manuskryptu tak, jakby był nowym artykułem, zamiast sprawdzania wyłącznie zmienionych zdań. Zmiany wprowadzone w odpowiedzi na uwagi recenzentów mogą powodować powtórzenia, niespójną terminologię i zaburzenia struktury, które trudno zauważyć, gdy poprawki są nanoszone komentarz po komentarzu.

16. W razie potrzeby napisz tekst od nowa, zamiast go łatać

Jednym z zagrożeń związanych z poprawianiem jest „manuskrypt patchworkowy”. Autorzy dodają jedno zdanie dla Recenzenta 1, kolejny akapit dla Recenzenta 2 i trzy zastrzeżenia na życzenie redaktora, aż pierwotny tekst staje się niezgrabny i powtarzalny.

Jeśli kilka uwag dotyczy tej samej sekcji, często lepiej przepisać ją w całości.

Na przykład, jeśli recenzenci niezależnie zgłaszają zastrzeżenia dotyczące:

• jasność luki badawczej;
• układ przeglądu literatury; oraz
• związek między wprowadzeniem a hipotezami,

niekoniecznie rozwiązuj te kwestie za pomocą trzech odrębnych uzupełnień. Przebudowanie końcowych akapitów wprowadzenia może przynieść znacznie przejrzystsze rozwiązanie.

W liście odpowiedzi możesz wyjaśnić, że kilka powiązanych uwag skłoniło was do szerszej rewizji.

17. Napisz przejrzysty list odpowiedzi punkt po punkcie

List odpowiedzi jest niemal tak samo ważny jak zmieniony manuskrypt. Służy jako mapa pokazująca redaktorowi i recenzentom, jak odnieśliście się do ich zastrzeżeń.

Dobra odpowiedź zwykle zaczyna się od krótkiego akapitu z podziękowaniem dla redaktora i recenzentów oraz podsumowaniem najważniejszych zmian.

Następnie przytocz lub podsumuj każdą uwagę i od razu pod nią zamieść odpowiedź.

Każda odpowiedź powinna zasadniczo obejmować trzy elementy:

1. odnieś się do uwagi;
2. opisz, co zrobiono lub dlaczego nie wprowadzono żądanej zmiany; oraz
3. wskaż dokładnie, gdzie w manuskrypcie wprowadzono zmiany.

Na przykład:

Taka struktura znacznie ułatwia pracę recenzenta.

18. Precyzyjnie opisuj wprowadzane poprawki

Unikaj ogólnikowych stwierdzeń, takich jak:

„Zostało to poprawione”.

Zamiast tego napisz, co poprawiono i gdzie:

„W całej sekcji Wyniki i Dyskusja zastąpiliśmy termin „spowodował” wyrażeniem „był związany z”, aby odzwierciedlić obserwacyjny charakter badania, między innymi na stronach 12, 15 i 17”.

Podobnie, jeśli dodajesz nowy materiał, podaj numery stron i wierszy. Jeśli czasopismo wymaga śledzenia zmian, upewnij się, że list odpowiedzi dokładnie odpowiada manuskryptowi z zaznaczonymi zmianami.

19. Szczegółowo wyjaśniaj brak zgody

Uzasadniona niezgoda zwykle wymaga bardziej szczegółowego wyjaśnienia niż zaakceptowanie sugestii. Celem jest pokazanie, że poważnie rozważyłeś tę uwagę, zamiast ją zbyć.

Przydatna struktura to:

1. podziękuj recenzentowi lub uznaj znaczenie tej kwestii;
2. zaznacz, że dokładnie rozważyłeś tę sugestię;
3. wyjaśnij metodologiczną, teoretyczną lub dowodową przyczynę niewdrożenia tej sugestii;
4. w stosownych przypadkach przywołaj literaturę potwierdzającą; oraz
5. opisz każdą alternatywną rewizję, którą wprowadziłeś, aby odnieść się do istoty problemu.

Tego rodzaju odpowiedź trudno odrzucić, ponieważ pokazuje zarówno elastyczność, jak i rozumowanie metodologiczne.

20. Unikaj języka defensywnego lub konfrontacyjnego

Nawet gdy recenzent się myli, takie sformułowania rzadko są pomocne:

• „Recenzent najwyraźniej nie przeczytał manuskryptu.”
• „Ta krytyka nie ma sensu.”
• „Recenzent się myli.”
• „Przecież już doskonale to wyjaśniliśmy.”

Zastąp je sformułowaniami skoncentrowanymi na manuskrypcie:

• „Uznajemy, że pierwotne wyjaśnienie nie było wystarczająco jasne.”
• „Z następujących powodów inaczej interpretujemy dowody.”
• „Doprecyzowaliśmy tę kwestię, aby ograniczyć możliwość nieporozumień.”
• „Wnioskowana analiza nie byłaby odpowiednia dla tych danych, ponieważ…”

Profesjonalny ton ma znaczenie, ponieważ redaktor musi zdecydować, czy dalszy dialog z autorami prawdopodobnie będzie konstruktywny.

21. Nie ignoruj drobnych komentarzy

Autorzy w zrozumiały sposób poświęcają najwięcej uwagi poważnym zastrzeżeniom, ale należy odnieść się również do drobnych komentarzy. Recenzent, który starannie wskazał błąd typograficzny, niespójny skrót lub brakujące odwołanie, oczekuje przynajmniej informacji, że uwaga została rozważona.

Wystarczy krótka odpowiedź:

Odpowiedź na każdy punkt pomaga wykazać staranność i kompletność.

22. Sprawdź, czy jedna rewizja wpływa na inne części artykułu

Zmiana zażą dana w jednej części często ma konsekwencje w innych miejscach. Jeśli na przykład zmieniasz główny cel, może być również konieczna rewizja:

• streszczenie;
• wprowadzenie;
• metody;
• nagłówki tabel;
• dyskusję; oraz
• wniosek.

Jeśli zmieniasz terminologię z „skuteczność” na „związek”, sprawdź cały manuskrypt pod kątem niespójnego użycia tych terminów. Jeśli po wykryciu wykluczenia zmieniasz liczbę uczestników, zaktualizuj każdą tabelę, rycinę i wartość procentową zależną od tego mianownika.

Rewizja powinna sprawić, że artykuł będzie bardziej spójny wewnętrznie, a nie mniej.

23. Rozróżnij preferencje recenzenta od wymogów czasopisma

Niektóre komentarze odzwierciedlają indywidualne preferencje stylistyczne, a nie obiektywny problem. Jeden recenzent może preferować stronę bierną, a inny czynną. Jeden może nie lubić określonej struktury śródtytułów lub chcieć, aby piśmiennictwo przedstawiono w stylu różniącym się od wytycznych czasopisma.

Jeśli preferencja recenzenta jest sprzeczna z zasadami czasopisma, wymagania czasopisma zwykle mają pierwszeństwo. W razie potrzeby wyjaśnij to uprzejmie.

To kolejna sytuacja, w której odwołanie do zewnętrznego standardu może rozwiązać spór bez stwarzania wrażenia polemiki.

24. Poproś o więcej czasu, gdy dokładna rewizja tego wymaga

Istotne poprawki mogą obejmować dodatkowe analizy, konsultacje między współautorami, ponowne opracowanie rycin lub uzyskanie wyjaśnień od statystyka. Jeśli termin wyznaczony przez czasopismo jest nierealistyczny, poproś o jego przedłużenie, zanim upłynie.

Prośba powinna być krótka i konkretna:

Wczesna, uzasadniona prośba jest lepsza niż złożenie pospiesznie przygotowanej pracy lub niedotrzymanie terminu bez wyjaśnienia.

25. Koordynuj odpowiedzi współautorów

W przypadku artykułów wieloautorskich odpowiedzi dla recenzentów nie powinny być pisane w odosobnieniu przez jednego autora i składane bez konsultacji. Istotne zmiany mogą wpłynąć na interpretacje, zakres odpowiedzialności autorów i twierdzenia metodologiczne.

Przydatny sposób pracy polega na przydzielaniu komentarzy zgodnie z kompetencjami — na przykład:

• pytania statystyczne — analitykowi;
• kwestie metodologiczne — badaczowi odpowiedzialnemu za protokół;
• pytania dotyczące literatury specjalistycznej — odpowiedniemu ekspertowi w danej dziedzinie; oraz
• ogólną integrację — autorowi korespondencyjnemu.

Następnie jedna osoba powinna ujednolicić całą odpowiedź, aby ton, terminologia i formatowanie były spójne.

26. Dokładnie sprawdź list z odpowiedziami, tak samo jak manuskrypt

List z odpowiedziami przedstawia Cię bezpośrednio redaktorowi. Błędy, sprzeczne odwołania do stron lub niedbałe sformułowania mogą osłabić skądinąd doskonałą poprawioną wersję.

Przed ponownym złożeniem sprawdź, czy:

• na każdy komentarz udzielono odpowiedzi;
• wszystkie numery stron i wierszy są prawidłowe;
• cytowane uwagi recenzentów nie zostały niesprawiedliwie zmienione;
• manuskrypt zawiera każdą zmianę, którą deklarujesz;
• tabele, ryciny i pliki uzupełniające są zgodne ze zmienionym tekstem;
• w bibliografii pojawiają się nowe pozycje;
• wersje z widocznymi zmianami i wersje czyste są spójne; oraz
• ton pozostaje przez cały czas uprzejmy.

Ponieważ poprawki często są wykonywane pod presją, ta końcowa kontrola spójności jest szczególnie ważna.

27. Kiedy należy odmówić wprowadzenia żądanej zmiany?

Istnieje kilka możliwych do obrony powodów odrzucenia sugestii recenzenta. Należą do nich sytuacje, w których żądana zmiana:

• przedstawiały wasze dane w sposób wprowadzający w błąd;
• naruszały zatwierdzony protokół badawczy;
• wprowadzały nieodpowiednie metody statystyczne;
• stwarzały problemy etyczne lub prawne;
• zaprzeczały ugruntowanym dowodom bez uzasadnienia;
• usunęły element niezbędny do udzielenia odpowiedzi na pytanie badawcze;
• wymagały niedostępnych danych, których nie można zgodnie z prawem odtworzyć; lub
• przekształciły artykuł w całkowicie inne badanie.

Im mocniejszy powód, tym swobodniej powinniście wyjaśniać go jasno.

Jednak stwierdzenie „nie podoba mi się ta sugestia” nie wystarczy. Odpowiedź musi wykazać, dlaczego zachowanie waszego podejścia lepiej służy dokładności, spójności lub integralności badań.

28. Kiedy lepiej wycofać artykuł i przesłać go gdzie indziej

Czasami różnica między tym, czego chce czasopismo, a tym, czym według was powinien pozostać artykuł, staje się zbyt duża.

Możecie dojść do punktu, w którym:

• redaktor nalega na interpretację, której nie możecie poprzeć;
• żądane poprawki w praktyce stworzyłyby inny artykuł;
• orientacja koncepcyjna czasopisma jest niezgodna z waszymi badaniami;
• proces recenzyjny wielokrotnie wymaga pracy daleko wykraczającej poza określony zakres; lub
• publikacja nie przedstawiałaby już dorobku naukowego, którego gotowi jesteście bronić.

Jeśli tak, publikacja w innym czasopiśmie może być lepszym rozwiązaniem.

Nie oznacza to, że proces recenzyjny poszedł na marne. Szczegółowa krytyka może ujawnić słabe punkty, które można poprawić przed wysłaniem manuskryptu gdzie indziej. Odrzucony lub wycofany artykuł często staje się znacznie mocniejszy, gdy autorzy wykorzystują najlepsze sugestie recenzentów, odrzucając te, które zniekształciłyby pracę.

29. Wykorzystaj odrzucenie konstruktywnie

Gdy redaktor ostatecznie odrzuci manuskrypt mimo wprowadzenia poprawek, unikaj natychmiastowego wysyłania dokładnie tej samej wersji do innego czasopisma.

Przejrzyj raporty jeszcze raz i zapytaj:

• Które krytyczne uwagi pozostają zasadne?
• Które sekcje można jeszcze doprecyzować?
• Czy kilku recenzentów wskazało ten sam problem?
• Czy inne czasopismo oczekiwałoby innego ujęcia?
• Czy tytuł lub abstrakt trafnie przedstawiają artykuł?

Uwagi recenzentów są cennymi profesjonalnymi wskazówkami, nawet gdy wynik publikacji jest rozczarowujący. Skorzystanie z nich może zwiększyć szanse na powodzenie kolejnego zgłoszenia.

30. Praktyczna lista kontrolna odpowiedzi dla recenzentów

Przed przesłaniem poprawionej wersji potwierdź, co następuje:

• Uwzględniono każdy komentarz redaktora i recenzenta.
• Wszędzie tam, gdzie było to właściwe, wprowadzono łatwe i konstruktywne zmiany.
• Różnice zdań wyjaśniono na podstawie dowodów, a nie emocji.
• Uznano prośby, których nie można spełnić, i je uzasadniono.
• W miarę możliwości zaproponowano alternatywne zmiany.
• Nowe analizy opisano w przejrzysty sposób.
• Nie wymyślono żadnych danych ani szczegółów metodologicznych w celu spełnienia oczekiwań recenzentów.
• Twierdzenia pozostają proporcjonalne do dowodów.
• Sprzeczne uwagi recenzentów zostały uzgodnione lub przekazane redaktorowi.
• Odniesienia do stron i wierszy w piśmie z odpowiedzią są poprawne.
• Wszystkie zrewidowane sekcje pozostają wewnętrznie spójne.
• Manuskrypt nadal odzwierciedla główny cel i wkład badań.
• Ostateczna odpowiedź jest uprzejma, jasna i zwięzła.

Podsumowanie: rewizja to naukowe negocjacje, a nie automatyczne podporządkowanie się

Uwagi redaktorów i recenzentów są jedną z najcenniejszych form informacji zwrotnej, jakie może otrzymać autor publikacji naukowej. Często ujawniają słabości, niejasności i niewykorzystane możliwości, których sami autorzy nie są w stanie dostrzec po wielomiesięcznej lub wieloletniej, bliskiej pracy nad manuskryptem. Dlatego poważne traktowanie tych uwag jest niezbędne.

Poważne traktowanie krytyki nie oznacza jednak bezkrytycznego przyjmowania każdej rekomendacji. Autorzy nadal odpowiadają za prawdziwość swoich metod, dokładność wyników oraz możliwość obrony wyciągniętych wniosków. Jeśli żądana zmiana podważałaby te obowiązki, jak najbardziej właściwe jest wyjaśnienie, dlaczego nie można jej wprowadzić.

Najskuteczniejsze odpowiedzi łączą otwartość z niezależnością naukową. Hojnie wprowadzajcie uzasadnione zmiany. Wyjaśniajcie wszystko, co recenzent mógł źle zrozumieć. Uznawajcie rzeczywiste ograniczenia. Dodawajcie przydatne analizy, jeśli można je właściwie przeprowadzić. W przypadku niezgody spokojnie wyjaśniajcie swoje rozumowanie i popierajcie je dowodami. W miarę możliwości proponujcie alternatywę, która odnosi się do zasadniczej kwestii poruszonej przez recenzenta.

Redaktorzy niekoniecznie oczekują bezkrytycznego posłuszeństwa. Oczekują natomiast dowodów na to, że wysłuchaliście uwag, przemyśleliście je i odpowiedzieliście na nie w sposób profesjonalny.

Czasami ten proces zakończy się akceptacją. Czasami ujawni, że inne czasopismo będzie lepszym miejscem dla danej pracy. Tak czy inaczej, uważne odniesienie się do sugestii recenzentów i redaktorów może udoskonalić manuskrypt oraz pogłębić własne rozumienie wyników badań.

Ostatecznym celem nigdy nie powinna być publikacja za wszelką cenę. Powinna nim być publikacja najmocniejszej, najbardziej klarownej i najlepiej uzasadnionej wersji wyników Twojej pracy naukowej.

Dlaczego warto skorzystać z naszych usług redakcji i korekty?

W Proof-Reading-Service.com oferujemy usługi najwyższej jakości w zakresie redakcji artykułów naukowych, korekty rozpraw doktorskich oraz korekty online, świadczone przez nasz liczny i niezwykle zaangażowany zespół specjalistów akademickich i naukowych. Wszyscy nasi korektorzy są rodzimymi użytkownikami języka angielskiego, którzy uzyskali własne stopnie podyplomowe, a zakres ich specjalizacji obejmuje tak wiele dyscyplin, że możemy pomagać naszym międzynarodowym klientom w redakcji prac badawczych, aby doskonalić i dopracowywać wszelkiego rodzaju manuskrypty akademickie z myślą o pomyślnej publikacji.

Wielu starannie przeszkolonych członków naszego zespołu zajmującego się redakcją manuskryptów i korektą pracuje głównie nad artykułami przeznaczonymi do publikacji w czasopismach naukowych, stosując skrupulatne standardy redakcji artykułów naukowych, aby zapewnić zgodność bibliografii i formatowania zastosowanych w każdej pracy z wytycznymi czasopisma dla autorów oraz poprawić wszelkie błędy gramatyczne, ortograficzne, interpunkcyjne i proste literówki. W ten sposób umożliwiamy naszym klientom przedstawianie wyników badań w jasny i dokładny sposób, wymagany do wywarcia dobrego wrażenia na redaktorach czasopism i doprowadzenia do publikacji.

Nasze usługi korekty tekstów naukowych dla autorów różnorodnych artykułów do czasopism naukowych cieszą się szczególną popularnością, ale oferujemy również usługi korekty manuskryptów i mamy doświadczenie oraz wiedzę specjalistyczną niezbędne do korekty i redakcji manuskryptów ze wszystkich dyscyplin akademickich, a także spoza nich.

W naszym zespole są osoby specjalizujące się w medycznej korekcie językowej, a niektórzy z naszych ekspertów poświęcają swój czas wyłącznie na korektę rozpraw doktorskich i korektę manuskryptów, dając pracownikom naukowym możliwość udoskonalenia formatowania i języka dzięki najbardziej rygorystycznym praktykom redakcji prac doktorskich oraz korekty artykułów naukowych.

Niezależnie od tego, czy przygotowujesz referat konferencyjny do wygłoszenia, dopracowujesz raport z postępów do udostępnienia współpracownikom, czy stajesz przed wymagającym zadaniem poprawienia manuskryptu po recenzji naukowej, wykwalifikowany członek naszego profesjonalnego zespołu może zapewnić nieocenioną pomoc i zwiększyć Twoją pewność co do jakości napisanej pracy.

Jeśli przygotowujesz artykuł do czasopisma akademickiego lub naukowego, odpowiadasz recenzentom albo planujesz w najbliższej przyszłości zgłoszenie artykułu, może Cię również zainteresować nasz Przewodnik po publikowaniu w czasopismach, dostępny na naszej stronie Wskazówki i porady dotyczące publikowania badań w czasopismach.