Podsumowanie
Jednoczesne przesłanie manuskryptu do więcej niż jednego czasopisma jest kuszącą strategią dla autorów zmagających się z długimi opóźnieniami publikacyjnymi, ale praktyka ta wiąże się z istotnym ryzykiem, wątpliwościami etycznymi i potencjalnymi korzyściami, jeśli jest stosowana w sposób przejrzysty.
Niniejszy artykuł analizuje rosnącą presję, z jaką mierzą się badacze, aby szybko publikować, oraz wyjaśnia, dlaczego długi czas recenzowania często skłania autorów do rozważania przesyłania prac do wielu czasopism. Przedstawia etyczne konsekwencje, normy obowiązujące w poszczególnych dyscyplinach oraz praktyczne skutki jednoczesnego przesyłania, a także omawia sytuacje, w których takie działanie może być uzasadnione. Ponadto zawiera wskazówki dotyczące poruszania się po zasadach czasopism, przejrzystej komunikacji z redaktorami oraz podejmowania świadomych decyzji o tym, kiedy cierpliwie czekać, a kiedy rozważyć inne drogi publikacji. Ostatecznie artykuł oferuje wyważoną ocenę, która pomoże autorom uniknąć błędów mogących zaszkodzić ich reputacji akademickiej, a jednocześnie umożliwi terminowe upowszechnienie wyników ich pracy.
📖 Artykuł pełnej długości (Kliknij, aby zwinąć)
Zalety i wady przesyłania do wielu czasopism
Wprowadzenie
Oczekiwanie na odpowiedź czasopisma po przesłaniu manuskryptu jest jedną z najtrudniejszych i najbardziej stresujących części publikowania akademickiego. Niezależnie od tego, czy artykuł zostanie ostatecznie zaakceptowany, czy odrzucony, autorzy często czekają miesiącami — a czasem dłużej — zanim poznają wynik. W wysoce konkurencyjnych dziedzinach czasopisma otrzymują co roku przytłaczającą liczbę zgłoszeń, a system recenzowania, choć niezbędny, działa powoli. W rezultacie autorzy mogą mieć wrażenie, że ich praca została zawieszona w próżni, nie mogąc przejść do etapu publikacji ani skutecznie dotrzeć do społeczności akademickiej.
Przy tak długich opóźnieniach zrozumiałe jest, że badacze czasami rozważają przesłanie manuskryptu do więcej niż jednego czasopisma jednocześnie. W końcu jednoczesne przesłanie może wydawać się sposobem na „przyspieszenie” lub ominięcie cieszącego się złą sławą powolnego cyklu publikacyjnego, dzięki czemu wyniki badań szybciej dotrą do czytelników. Jednak choć pomysł ten może wydawać się efektywny, przesyłanie do wielu czasopism wiąże się zarówno z korzyściami, jak i ryzykiem, a w wielu przypadkach może naruszać uznane zasady etyki akademickiej.
W tym artykule omówiono złożone kwestie związane z jednoczesnym składaniem manuskryptu do kilku czasopism. Przeanalizujemy, dlaczego autorzy czują presję, by stosować takie podejście, jakie obowiązują zasady etyczne, jak zazwyczaj reagują czasopisma oraz w jakich rzadkich okolicznościach jednoczesne składanie manuskryptu do kilku czasopism może być dopuszczalne. Celem jest wyposażenie autorów w wiedzę pozwalającą podejmować świadome decyzje i unikać błędów, które mogłyby zaszkodzić ich reputacji naukowej lub jeszcze bardziej opóźnić publikację wyników badań.
Dlaczego autorzy składają manuskrypt do kilku czasopism
Główną motywacją stojącą za składaniem manuskryptu do kilku czasopism jednocześnie nie jest żadna tajemnica: czas. Im dłużej manuskrypt leży na biurku redaktora, tym większe ryzyko, że badania się zdezaktualizują, zostaną wyprzedzone przez nowe wyniki lub stracą znaczenie w szybko rozwijających się dziedzinach. Naukowcy na początku kariery, którzy często potrzebują publikacji przy ubieganiu się o pracę, awans lub przedłużenie finansowania grantowego, mogą odczuwać tę presję silniej niż starsi stażem pracownicy naukowi.
W niektórych czasopismach typowy czas recenzji wynosi 3–4 miesiące, a w innych standardem jest 6–12 miesięcy. Niektórzy autorzy informowali, że czekali ponad rok, nie otrzymując nawet wstępnej odpowiedzi. W skrajnych przypadkach na dodatkowe wiadomości e-mail autorów nie odpowiada się przez wiele miesięcy, co powoduje niepewność i frustrację. Jeśli ostateczna decyzja jest odmowna (co statystycznie zdarza się częściej niż przyjęcie artykułu), autor musi rozpocząć cały proces od nowa w innym czasopiśmie — i ponownie czekać.
Ponieważ opóźnienia w publikacji zagrażają postępom naukowym, a nawet rozwojowi kariery, łatwo zrozumieć, dlaczego autorzy mogą rozważać jednoczesne składanie manuskryptu do kilku czasopism jako strategiczne obejście problemu.
Etyczne aspekty jednoczesnego składania manuskryptu do kilku czasopism
Mimo zrozumiałych motywów większość czasopism akademickich i naukowych surowo zabrania jednoczesnego składania manuskryptu do kilku czasopism. Powód jest prosty: recenzja naukowa wymaga znacznego nakładu czasu i pracy. Gdy autor składa manuskrypt, recenzenci i redaktorzy zakładają, że rzeczywiście zamierza opublikować swoją pracę w tym czasopiśmie. Jeśli manuskrypt został jednocześnie przesłany gdzie indziej, wysiłek recenzentów może pójść na marne.
Dodatkowo autor, który otrzyma kilka zestawów recenzji z wielu czasopism, może wybrać „najłatwiejszą” ścieżkę poprawek — uwzględniając najbardziej przychylne opinie i ignorując krytyczne oceny pozostałych czasopism. Podważa to proces recenzji naukowej i może negatywnie wpłynąć na jakość ostatecznej wersji artykułu.
Z tych powodów jednoczesne składanie manuskryptu do kilku czasopism jest powszechnie uznawane za nieetyczne i wyraźnie zabronione w wytycznych dotyczących składania tekstów większości renomowanych wydawców. Autorzy, którzy naruszą tę zasadę, ryzykują:
- Automatyczne odrzucenie ich manuskryptu przez wszystkie zaangażowane czasopisma.
- Umieszczenie na czarnej liście lub formalne ukaranie przez czasopisma.
- Narażenie ich reputacji zawodowej.
- Stwarzanie zamieszania wokół umów dotyczących praw autorskich lub praw do publikacji.
Ponieważ czasopisma poważnie traktują zgłoszenia do wielu tytułów, autorzy muszą zrozumieć konsekwencje, zanim ulegną impulsowi, by zgłaszać manuskrypt szeroko.
Potencjalne korzyści ze zgłaszania do wielu czasopism
Chociaż większość czasopism zabrania tej praktyki, należy przyznać, że autorzy czasami mają uzasadnione powody, by ją rozważać. Potencjalne korzyści obejmują:
- Krótszy łączny czas oczekiwania dzięki skłonieniu redakcji do szybszej odpowiedzi, jeśli jedno czasopismo zareaguje szybciej niż pozostałe.
- Szersza ekspozycja dzięki sprawdzeniu atrakcyjności manuskryptu wśród różnych zespołów redakcyjnych.
- Przewaga strategiczna, gdy czasopisma działają w sposób nieprzewidywalny lub niespójny pod względem terminów recenzji.
- Szybkie upowszechnienie wyników badań, które są niezwykle pilne lub związane z naglącymi debatami na temat polityki publicznej.
Korzyści te należy jednak starannie zestawić z ryzykiem etycznym i normami dyscypliny, które regulują publikowanie naukowe.
Dlaczego ta praktyka może przynieść odwrotny skutek
Choć pomysł zgłaszania do wielu czasopism może wydawać się efektywny, często stwarza więcej problemów, niż rozwiązuje.
1. Recenzenci mogą nadać Twojemu manuskryptowi niższy priorytet
Wiele czasopism prosi autorów o zadeklarowanie, czy zgłoszenie jest wyłączne. Jeśli autor otwarcie przyzna, że manuskrypt jest jednocześnie recenzowany w innym miejscu, redaktorzy mogą uznać to za brak zaangażowania. W rezultacie mogą nadać manuskryptowi niższy priorytet lub w ogóle odmówić skierowania go do recenzji.
2. Kwestie etyczne mogą zaszkodzić relacjom
Środowisko akademickie jest niewielkie. Redaktorzy i recenzenci w danej dziedzinie często dobrze się znają. Jeśli manuskrypt zostanie zgłoszony do wielu czasopism w sposób niedozwolony, informacja może szybko się rozprzestrzenić. Naruszanie norm środowiskowych może trwale zaszkodzić reputacji autora.
3. Czasopisma mogą wycofać manuskrypty
Jeśli redaktorzy odkryją zgłoszenie do wielu czasopism po rozpoczęciu procesu recenzji, mogą natychmiast zakończyć proces rozpatrywania zgłoszenia. Marnuje to czas wszystkich zaangażowanych osób, w tym autora, i może jeszcze bardziej opóźnić późniejszą publikację.
4. Duplikowanie recenzji naukowych jest nieefektywne
Recenzenci naukowi — którzy poświęcają swój czas dobrowolnie — mogą nieświadomie recenzować ten sam manuskrypt dla różnych czasopism. Jest to nieefektywne i bezproduktywne, przyczynia się do wypalenia recenzentów i spowalnia cały system komunikacji naukowej.
5. Mogą pojawić się problemy z prawami autorskimi i kwestiami prawnymi
Niektóre czasopisma wymagają od autorów podpisania wstępnych umów dotyczących praw autorskich lub konfliktu interesów przed rozpoczęciem recenzji. Jeśli dwa czasopisma jednocześnie rozpoczną opracowywanie tego samego manuskryptu, sprzeczne umowy mogą powodować komplikacje prawne.
Kiedy zgłoszenia do wielu czasopism mogą być dopuszczalne
Chociaż równoczesne zgłaszanie prac jest zasadniczo odradzane, istnieją rzadkie sytuacje, w których może być dozwolone, a nawet zalecane.
1. Czasopisma, które wyraźnie dopuszczają równoczesne zgłoszenia
Niewielka liczba czasopism — zazwyczaj z dziedziny humanistyki lub dyscyplin, w których czas recenzji jest wyjątkowo długi — może dopuszczać równoczesne zgłoszenia. Ich zasady będą to wyraźnie określać. Autorzy nadal muszą ujawnić informacje o innych zgłoszeniach.
2. Serwery preprintów i otwarte rozpowszechnianie
Umieszczenie preprintu na platformie takiej jak arXiv lub bioRxiv nie jest uznawane za wielokrotne zgłoszenie. Wiele czasopism akceptuje obecnie preprinty, dostrzegając ich wartość dla szybkiego rozpowszechniania wyników. Autorzy muszą jednak zawsze wcześniej sprawdzić zasady obowiązujące w danym czasopiśmie.
3. Czasopisma publikujące wczesne komunikaty lub „listy”
W niektórych dziedzinach krótsze, wstępne wersje badań można publikować w czasopismach publikujących „komunikaty”, podczas gdy pełny manuskrypt jest recenzowany gdzie indziej. Ponownie, kluczowa jest przejrzystość.
4. Gdy czasopisma nigdy nie odpowiadają
Jeśli czasopismo pozostaje całkowicie nieodpowiadające przez wiele miesięcy — nie potwierdzając nawet otrzymania manuskryptu — niektórzy autorzy mogą zdecydować się wycofać zgłoszenie i przesłać pracę gdzie indziej. Nie jest to równoczesne zgłoszenie, lecz działanie sekwencyjne podjęte w odpowiedzi na brak komunikacji.
Najlepsze praktyki zarządzania zgłoszeniami
Aby uniknąć komplikacji związanych z wielokrotnym składaniem prac, autorzy powinni stosować następujące strategie:
- Uważnie zapoznaj się z wytycznymi dla autorów, aby zrozumieć zasady obowiązujące w każdym czasopiśmie.
- Komunikuj się przejrzyście z redaktorami, jeśli występują szczególne okoliczności.
- Korzystaj z preprintów w sposób odpowiedzialny, aby szybko udostępniać wyniki badań bez naruszania zasad czasopism.
- Prowadź szczegółową dokumentację zgłoszeń, aby śledzić daty, kontakty i decyzje.
- Formalnie wycofaj manuskrypt z jednego czasopisma przed przesłaniem go do innego.
- Przygotuj alternatywne wersje dostosowane do różnych czasopism, aby uniknąć pochopnych decyzji podejmowanych pod presją czasu.
Podsumowanie
Złożenie manuskryptu do wielu czasopism może wydawać się szybszą drogą do publikacji, ale wiąże się również z dylematami etycznymi, potencjalnym ryzykiem reputacyjnym i komplikacjami, które mogą obrócić się przeciwko autorom. Choć istnieją ograniczone okoliczności, w których równoczesne zgłoszenia mogą być dopuszczalne, najbezpieczniejszym i najbardziej profesjonalnym podejściem pozostaje jedno czasopismo naraz, połączone z proaktywną komunikacją, strategicznym wyborem czasopisma i cierpliwością.
Ostatecznie przejrzystość, profesjonalizm i szacunek dla procesu recenzji naukowej są niezbędne. Rozumiejąc zarówno korzyści, jak i konsekwencje wielokrotnego składania prac, autorzy mogą podejmować świadome decyzje, które chronią ich dorobek, karierę i relacje naukowe.
